Songwriters 2008
Internationaal
Ellen Foley (USA) (website)
Ellen Foley werd met een klap wereldberoemd als de zangeres van één van de grootste rock klassiekers aller tijden : 'Paradise By The Dashboard Light' van Meat Loaf. Hoewel Ellen ambitie had als actrice, wou ze toch liever niet figureren in de videoclip van de song. Karla DeVito nam daar haar plaats in. Ellen Foley scoorde minder dan 2 jaar nadien (1979) een eigen wereldwijde nummer 1 hit met 'We Belong To The Night', een single van haar solo-album 'Night Out'. Dat album werd geproduceerd door Ian Hunter (Mott The Hoople) en Mick Ronson. Ook 'What's A Matter Baby', uit hetzelfde album, was in heel wat landen een absolute hit In hetzelfde ongetwijfeld drukke jaar 1979 zien we Ellen ook voor 't eerst op het grote scherm : ze speelt een rolletje in de filmversie van "Hair" (Milos Forman). In de jaren '80 namen haar activiteiten als actrice een belangrijker plaats in. Ellen had rollen in films als Tootsie (de rol van ‘Jacqui'), Fatal Attraction (‘Hildy'), Cocktail (‘Eleanor'), Married To The Mob (‘Theresa') en een rol in de comedyserie Night Court.
Het tweede album van Ellen, "Spirit Of St. Louis", werd geproduceerd door haar toenmalige vriend, Mick Jones van The Clash. The Clash-hit "Should I Stay Or Should I Go" was geïnspireerd op hun turbulente relatie.Als gastzangeres dook, Ellen op bij o.m. Joe Jackson (zijn album "Body and soul"), Ian Hunter en The Clash (op het album "Sandinista!"). Eind jaren '80 ging ze nog één keer aan de slag met Meat Loaf-producer Jim Steinman, als zangeres van zijn studioproject 'Pandora's Box', die de eerste versie opnamen van "It's All Coming Back To me Now". In 1990 huwde Ellen met Douglas Bernstein, theateracteur/schrijver. Ze hebben twee zonen. Recent gaat ze terug de hort op met de band "Ellen Foley and The Dirty Old Men" (hoewel helemaal niet oud) en wil ze songs schrijven op Song City.
Elliott Murphy (USA) (website)
Elliott Murphy groeide op in New York, waar hij the New York State Battle of the Bands won. Dat was de aanzet voor een Europese "tour" waar Elliott o.m. in Parijs en Amsterdam als straatmuzikant speelde en zelfs een gastrolletje in Federico Fellini's "Roma" wist te versieren. Terug in de U.S. zag Elliott's eerste album, "Aquashow", het levenslicht in 1973. Nadien volgden nog zo'n kleine 30 albums, waarvan "Just A Story From America" en "Night Lights" misschien de meest bekende zijn. Andere hoogtepunten waren een live-album met Chris Spedding (Live Hot Point) en een duo album met Iain Matthews (La Terre Commune). Zijn meest recente CD (2008) "Notes From The Underground" kwam tot stand met medewerking van supergitarist Olivier Durand (bekend van zijn werk voor Little Bob en Luz Casal - net zoals vorig jaar op het podium samen met Elliott gedurende het Song City-concert). Elliott nam ook een duet met Bruce Springsteen op ("Selling The Gold"). Sindsdien is hij een veelgevraagde gast op de Europese concerten van Bruce, laatst nog in Bercy (Parijs). Murphy is ook actief als auteur met o.m. een collectie kortverhalen, waaronder CafE Notes (Hachette) en 2 novelles Cold And Electric en the neo-western Poetic Justice (Hachette.)
Klik hier voor interview met Elliott Murphy tijdens vorige editie van Song City (S Televisie) : KIJK !
Bob Neuwirth (USA) (website)
Bob Neuwirth is wat mensen een levende legende zouden kunnen noemen. Hij was en is zowel actief als kunstschilder dan als singer-songwriter. Hij doorliep de Art School of Boston, was deel van de Cambridge bluesfolk-scene waar hij veel leerde van urban blues legends zoals Lightnin' Hopkins, Mississippi John Hurt en Sonny Terry (om er maar een paar te noemen). Nadien trok hij richting California om het daar als singer-songwriter te proberen. Het Newport Folk Festival, het Monterey Pop Festival, Woodstock, ... het zijn allemaal evenementen waar de naam Bob Neuwirth mee verbonden is. In het midden van de 60'er jaren werkte en reisde Bob met die andere Bob, Bob Dylan. Veel daarvan is te zien in de films "Don't Look Back" en "Eat The Document". Hij trok ook naar Nashville met de toen nog onbekende Kris Kristofferson. Men beweert dat Bob de inspiratie was voor de Kristofferson song "Me And Bobby McGee". Zeker is dat Bob de song aanleerde aan vriendin Janis Joplin, waarmee hij eerder al "Mercedes Benz" had geschreven. In de jaren '70 stelde Bob Neuwirth de band samen voor Bob Dylan's Rolling Thunder Revue. Hij was ook te zien in Bob Dylan's film "Renaldo And Clara". Bob tourde samen met o.m. Warren Zevon, John Cale en Sid Griffin. Songs van Bob Neuwirth werden opgenomen door o.m. K D Lang, John Cale, Concrete Blonde, Kris Kristofferson, Tom Russell en vele anderen. Als filmmaker was Bob o.m. actief betrokken bij de Monterey Pop Festival documentaire en producer van "Down From The Mountain", met o.m. de muziek van Emmylou Harris, The Whites en Allison Kraus & Union Station. Recent werkte Bob o.a. mee aan "A Case for Case", een tribute-CD voor Peter Case (bij ons vooral bekend als componist van Blondie's "Hanging On The Telephone"). In de meest bekeken Tv show van 2005, een episode van CSI geregisseerd door Quentin Tarantino, hoor je Bob's song "Lucky Too (Christmas in Las Vegas)".
Kit Hain (UK) (website)
Kit Hain kende wereldwijd succes zowel als artieste (met Marshall & Hain) dan als songschrijfster. Ze schrijft zowel songs vanuit een persoonlijke invalshoek, in de stijl van Janis Ian of Aimee Mann, als songs die een verscheidenheid aan artiesten wereldwijd blijken aan te spreken. Het duo dat Kit vormde samen met Julian Marshall, Marshall & Hain, kende onmiddellijk succes met de wereldwijde top 10-single "Dancing In The City". Een tweede bescheidener succes kwam er solo met "Danny". Kit verliet thuisland Engeland voor Amerika eind de jaren zeventig en nestelde zich in New York om er zich toe te leggen op het schrijven van songs. Ze schreef hits voor o.m. Roger Daltrey (leadzanger van The Who), Barbara Dickson en Kiki Dee. Later ook nog voor Cher, Peter Cetera en Chaka Khan. Het co-schrijven van songs is niets nieuws voor Kit. Ze schreef al songs samen met o.m. Ann and Nancy Wilson van de Canadese groep Heart, met collega-songschrijvers Cheryl Beatty en Caroline Henderson. Selena, de tragisch aan haar einde gekomen Amerikaans-Mexicaanse zangeres, nam een song van Kit op de week voordat ze werd doodgeschoten. In de Benelux leverde Kit al songs voor o.m. Wendy Van Wanten en Trijntje Oosterhuis. Op Song City vorig jaar schreef Kit o.m. de songs "The Ride" (nieuwste single van Milow) en "Poison" (een top 10-hit voor Stan Van Samang).
Nationaal
Sioen (website)
Nadat Sioen een zeer succesvol demo album op de markt bracht, ging hij diverse rock rally's winnen, o.m. Debuutrock en de Demopoll van Studio Brussel. In de eerste 3 jaar als ‘performing artist' speelt Sioen 120 shows vooral in België & Nederland maar ook in New York (CBGB's) en in Toronto, Canada (North by Northeast Festival). In 2003 wordt Sioen's debuut Album 'See You Naked' meteen gereleased in België, Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Zuid-Korea. Sioen ontvangt meteen de Zamu Award als 'Best Newcoming Artist' en de hitsingle 'Cruisin'' wordt genomineerd als 'Best Song of The Year'. Sioen wordt gevraagd om de soundtrack te schrijven voor 'Team Spirit II' en is genomineerd als 'Best Composer' op de Joseph Plateau Awards (Filmfestival Gent). Sioen spelt meer dan 200 concerten in clubs en op festivals als South by Southwest Festival (Texas, USA), Rock Werchter, Francofolies Spa, Haldern Pop (Duitsland), Werfpop (NL), Dranouter Festival, Lokerse Feesten, Marktrock Leuven, Crossingborder (NL), Eurosonic (NL), Gentse Feesten, Dour Festival, Paradiso (NL), ... In 2005 krijgt Sioen een gouden plaat voor 'See You Naked' en verschijnt 'Ease Your Mind', zijn tweede full-album, meteen in verschillende landen. Sioen spelt een tweede maal op Rock Werchter en tourt in België, Duitsland en Nederland. In 2006 wordt ook 'Ease Your Mind' bedacht met een gouden plaat en wordt de eerste Sioen-plaat gereleasd in China. Sioen is support act voor de Amerikaanse band 'Live' in München & Berlijn. Sioen spelt verder op het Meet in Beijing Festival (China) en het Blue Note Festival (Gent) als support voor Dr. John & Randy Newman.
Eva De Roovere (website)
Eva De Roovere werd bekend als de stem van Kadril op hun "Eva" cd. Eva speelde eerder al cabaret met Eeef & Coo en werd de zangeres van Oblomow.
Samen met Gerry De Mol maakte ze dan de CD "Kleine Blote Liedjes" met daarop de radiohits "Op Een Hoopje" en "Verdomd fantastisch". In 2006 ging Eva De Roovere solo en haar debuutalbum "De jager" werd een plaat vol Nederlands- talige pop met een rootsrandje. Eva vond ook meteen enkele grote namen die bereid waren om aan haar debuutalbum mee te werken, waaronder Frank Vander linden, Tom Van Laere, Joost Zweegers en Luka Bloom... De muziek van het album was tevens de muzikale draad doorheen de één-serie "Emma".
Als vervolg op de platina debuutplaat is er nu het nieuwe album "OVER & WEER" met nog méér uitgepuurde Vlaamse rootspop. Deze keer veel eigen nummers van Eva, maar ook weer een sublieme bijdrage van een schare aan schitterende collega-muzikanten. De eerste single heet ‘Orpheus'.
Udo (website)
De afgelopen jaren waren voor Udo Mechels als een sneltrein. De man uit Nossegem die in muziek nog alleen een tijdverdrijf zag, werd door het lot een andere richting uitgestuurd. Aangespoord door mensen die geloofden dat die machtige stem een doel moest hebben, nam Udo in 2005 zonder veel verwachtingen deel aan 'X-Factor'. De triomf in dat muziekconcours betekende slechts een beginpunt voor de ontwikkeling van de artiest Udo. De man die zich op televisie nog wat podiumschuw toonde, scherpte de pen voor een handvol eigen songs op zijn debuut-album en begon ook live zijn sporen te verdienen. Eerst bescheiden, dan steeds duidelijker met de droom om zich door échte muzikanten te laten aanvuren. Dat debuutalbum heette 'U-Turn' en werd een hit met singles als 'Isn't it time' en 'Winter in july'. Een ander liedje, het van Will Tura vertaalde 'Tu me manques à mourir', had nog een tussenstap nodig om Udo de volgende deur te wijzen. Dat gebeurde via 'Zo is er maar één', het tv-programma waarin 'Ik mis je' zo in Udo's versie de overwinning binnenhaalde. Het resultaat: meer dan 10.000 verkochte singles én een beter besef van wat muziek voor anderen kan betekenen. Want overal werd de zanger aangesproken door mensen die hun eigen verhaal weerspiegeld zagen in zijn pakkende versie van de Tura-klassieker. "Ik leer volop bij", vertelde Udo toen hij zijn debuutalbum voorstelde. Twee jaar later is het bewijs geleverd: als zanger is hij boven zichzelf uitgegroeid, als live-artiest vindt hij vandaag zijn plaats tussen een veelkoppige groep die zijn best moet doen om deze machtige stem bij te benen, en als liedjesschrijver neemt hij geen genoegen meer met een plaats op de achterbank.
Born Crain (website)
Born Crain werd bij ons bekend als simpelweg BORN tijdens Idool 2004, waar hij de finale haalde en waar meteen duidelijk werd dat Born over een uitzonderlijke stem beschikt. Nadien nam Born de nodige tijd om songs te componeren en concertervaring op te doen. In 2006 tekent hij een deal met ARS (Universal) en verschijnt ‘Fools rush in', de debuutsingle van Born. Omdat er evenwel al een Nederlandse artiest rondliep met dezelfde naam, zag Born zich verplicht om z'n naam te veranderen in ReBorn. Het debuutalbum "Fools Rush In" van ReBORN bevat verder nog de singles "Good times" en "Don't Ever Go" (themalied voor de VTM-serie ASPE). "Fools Rush In" verkocht in België bijna 20.000 exemplaren en deed het met 50.000 exemplaren uitzonderlijk goed in Japan. Daar heeft het voorvoegsel Re evenwel een bijzondere bijklank en dus heet ReBorn vanaf nu Born Crain. Onder die naam is zonet de nieuwe single ‘4 Letter Word' uitgebracht. "'4 Letter Word' is een belangrijke single, zeker omdat het de eerste single is van m'n tweede full-cd. Zoals je weet heb ik van mijn platenfirma de tijd gekregen om rustig te werken aan het vervolg en aan m'n nieuwe cd. Het album komt begin mei uit en na twee jaar noeste arbeid ben ik bijzonder opgetogen over het resultaat" zegt Born Crain. Sinds de lancering van z'n debuut-cd ‘Fools rush in' bijna twee jaar geleden is Born Crain keurig bedeeld met leuke prijzen en Awards. Voor z'n album ‘Fools rush in' kreeg ReBorn een Zamu-Award. De Europese Commissie gaf ReBorn in januari de felbegeerde ‘European Border Breakers Award' omdat z'n album ‘Fools rush in' meer dan 50.000 stuks verkocht in het buitenland.